De rosse stekelstaart is een kleine eend en is herkenbaar aan de blauwe snavel en poten, die met name bij het mannetje echt opvallend licht van kleur zijn. De naam ‘rosse’ verwijst naar zijn kastanje-rode borst, flanken en rug, de ‘stekelstaart’ slaat op de opgerichte staartveren. Het vrouwtje heeft een bruingrijze met donkerbruine bovenkop en gekleurde strepen van snavel naar achterhoofd. Zij legt jaarlijks zes tot twaalf eieren. Ze leven op zoet water, in moerassen, meren of ander open water. Gras, eendenkroos en granen zijn prima voedsel.
De rosse stekelstaart komt van nature niet in Europa voor, maar is als volièrevogel in Engeland ingevoerd. Ontsnapte exemplaren verspreiden zich langzaam over Europa, zo ook in Nederland. Er zijn in 2014 en 2015 een paar op de Veluwerandmeren gezien.
WAAROM BEHEER NODIG IS
De rosse stekelstaart wordt in heel Europa als exoot aangemerkt. Hij mengt zich onder de witkopeenden, brengt bastaards voor en bedreigt daardoor de witkopeend als soort. De witkopeend komt alleen in Spanje voor en staat op de rode lijst (de lijst van bedreigde diersoorten). Bestrijding van de rosse stekelstaart op Europees niveau is van belang voor het voortbestaan van de witkopeend.
HOE VOORKOM JE SCHADE
Volièrehouders moeten voorkomen dat dieren kunnen ontsnappen. Exoten mogen niet in de Nederlandse natuur worden uitgezet. Wie een rosse stekelstaart in de Brabantse natuur ziet, wordt gevraagd dit bij de FBE te melden.
WANNEER PREVENTIE NIET HELPT
De nijlgans wordt niet door de Wet natuurbescherming beschermd en mag worden verontrust, gevangen en gedood. In Noord-Holland geldt daarnaast een opdracht om op alle gronden gelegen binnen de provincie de omvang van de populatie te beperken, met behulp van het geweer. Daarbij mag gebruik worden gemaakt van lokvogels en (elektronisch versterkte) lokgeluiden. In het wild levende rosse stekelstaarten worden geschoten om de witkopeend te beschermen. Dat gebeurt overal in Europa, met name in Engeland waar veel van deze eenden leven.
HET WETEN WAARD
MEER WETEN